Mijn fiets

20131026-134040.jpg

De goede vermaakte tijden.

Deze nacht is mijn fiets getrasht. Met een slot van 50 euro was die nochtans netjes vastgelegd aan een paaltje in de straat. Het moet mijn gloednieuw zwart staaldraden mandje geweest zijn die iets te perfect was volgens de trashers. Of ze hebben geroken dat mijn fiets nog maar net volledig vermaakt was door mijn huisfietsenmaker (sommigen hebben een huisvriend, ik heb een huisfietsenmaker).

Deze ochtend zag ik mijn black beauty treurig op de grond liggen. 3 maal vakkundig omgedraaid, een mandje dat nog met 1 schroefje droevig en schuin aan mijn stuur hing en een wiel dat meerdere stampen moest verduren.

Ik voelde mijn traankanalen zich vullen, maar ik wou mijn zwakheid niet tonen aan de bedelende man die naast me stond om me te helpen. MateriĆ«le zaken kunnen me gestolen worden, maar mijn fiets dat beschouw ik niet als ‘een goed’. Mijn fiets dat is mijn tweede rechterarm. Mijn compagnon door alle seizoenen. Mijn trouwe vriend die nooit zegt dat mijn gat er te dik uitziet in die rok die zo spant dat het mijn zadel versmacht.

Na het opnieuw rechtzetten van mijn fiets, werd ik woedend. Ik heb meerdere malen de woorden ‘vuile klootzakken’ laten vallen. Mogelijks kwam daar ook ‘stomme dronken venten’ bij. Mijn excuses voor alle mannen die ik daarmee beledigd heb. Had ik gekunnen, ik had het op ‘de Antwerpenaren’ gestoken. Maar gezien de stad van de crime scene, was dat quasi onmogelijk.

Gisteren las ik dit briljante artikel over boosheid en hoe dat meer gedeeld wordt dan blijheid. En dat is nu eens net wat ik niet ga doen; mijn boosheid delen. Ik ga ermee lachen, want mensen die fietsen vernielen (man of vrouw, Gentenaar of Antwerpenaar) zijn zielig en mijn black beauty verdient beter.

(En nu zie ik tenminste nog eens mijn huisfietsenmaker)

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Translate »