Afscheid

20140208-131452.jpg

Life is short. Smile when you still have teeth.

In 1999 viel ik van mijn fiets. Ik viel niet zomaar van mijn fiets. Ik maakte een duikvlucht over mijn stuur, deed een koprol in de lucht en landde op de grond. En dat deed één van mijn voortanden ook. Daar lag ie dan op de straatstenen te blinken; mijn tand. Mijn 11jarig lijf lag ernaast. Al bloedend. In paniek en alleen.

Heel wat tandartsen, operaties, verdoving en tevens 15 jaar later staat mijn originele voortand opnieuw/nog steeds te pronken in mijn mond. Niet verwonderlijk dat ik een intense band deel met mijn tand. Wij verbazen mensen als ik rechtstreeks in ijs bijt en de kou me niet raakt door die ontzenuwing in 2002. We misleiden mensen als ik iets teveel lach en ze denken dat er iets tussen mijn tanden zit, terwijl dat eigenlijk een zwart gat is (maar dan in mijn tandvlees); een overblijfsel van die operatie uit 2009.

2014. Vandaag kan ik de 15ste verjaardag vieren van dat ongeval. En om in stijl te vieren, heeft mijn mond besloten dat het tijd werd om afscheid te nemen van een vriend. Deze week is het zover. Dan gaan we met tang, man en macht die voortand eruit trekken.  Na 15 jaar krijg ik namelijk een kroon. Niet enkel voor deze verjaardag, maar voor het leven.

(Ik drink er alvast een goed glas op. Kwestie van de natuurlijke verdoving zijn werk te laten doen. Santé)

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Translate »