Onmogelijk.

- Muhammad Ali

– Muhammad Ali

Ik ben een geweldloze rebel. Of ik denk dat toch. Zo iemand die de norm in vraag stelt. Toen iedere 15jarige bezig was met rekensommen, was ik mezelf aan het filmen met bekers op de ogen als poging om een of andere videowedstrijd te winnen. Erik van Looy was daar vol lof over en stuurde ons naar de finale, maar dat geheel terzijde. Als ik een bewandeld pad voor me had, koos ik het stukje modder ernaast. Hoe meer modder, hoe meer vreugd!

Ik dacht altijd dat ik mijn tegendraad verloren was op het moment dat ik mijn diploma in handen had. Toen ‘het echte leven’ begon. Maar onlangs wist ik weer dat de vlam der rebelsheid niet zo maar gedood wordt. Twee naailessen geleden, had ik namelijk een briljant idee. Die mannen T-shirt moest en zou aan stukken gesneden worden om er iets beter én vooral vrouwelijker van te maken. En dat moest niet te lang duren, dus  begon ik het ding aan flarden te snijden en nieuwe stukken erin te naaien, zonder te wachten op deskundig advies. En plots zat ik vast. Ik werd naar de kamer ernaast gestuurd ‘want de juf van de mantels zal wel weten hoe je dat nou verder moet oplossen‘. Maar de juf van de mantels was niet bijster constructief.  ‘Je hebt dus geen patroon? Je werkt met een tricot én een katoenstof? En wàt wil je precies? Maar dat is onmogelijk hé kind‘. Ik stond aan de grond genageld terwijl ze naar me staarde. Het leek alsof ze er haar levenstaak van gemaakt had om enthousiasme in de kiem te smoren. Toen ik haar vroeg waarom dat onmogelijk was en droevig naar mijn onafgewerkt stuk keek, bedacht ik zelf de oplossing. En toen sloeg mijn rebelse vlam in de hersenpan.  “Excuseer, maar wie ben jij precies om mij te zeggen wat al dan niet mogelijk is???”

Ik heb dat niet gezegd, maar wel gedacht. Ik besliste echter om diplomatisch, zonder woorden en vastberaden het leslokaal uit te wandelen en het stuk thuis verder af te werken. Meer dan ooit zou ik bewijzen dat ik dat ‘onmogelijke idee’ kon omzetten in de praktijk, al was het maar om mezelf te bewijzen dat ik gelijk had.

Vandaag stond ik opnieuw in de les. De juf van de mantels kwam plots het lokaal binnengewandeld. Ze keek me aan en ik keek terug. Ik liet mijn afgewerkt stuk onopvallend van de tafel glijden en hield het in de lucht zoals Rafiki Simba trots aan de wereld toonde in het begin van de Lion King. Ik kon mijn grijns niet onderdrukken, waardoor ze rechtsomkeer maakte.

Onmogelijk is onmogelijk.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Translate »