Het begint bij de nominaties. Waar was de blog van Sam Feys? Die op een kritische en gegronde manier Telenet aan de schandpaal nagelde? Of de blog van Mathy Vanhoef die pijnlijke security leaks online blootlegt? Of de blog van Flanders DC die zo inspirerend is dat je voor de content zou willen betalen?

En dan is er nog het stemprincipe. Hoe meer stemmen je verzamelt, hoe meer kans je hebt om te winnen. Wat betekent dat het aantal lezers een doorslaggevende factor is. Het Nieuwsblad mag dan de meest gelezen krant van Vlaanderen zijn, daarom is het nog niet de beste krant. De H&M mag de meeste kleren verkopen, daarom zijn het nog niet de mooiste kleren. Maar u moet dat verstaan. Weekend Knack moet er ook iets aan hebben. Bekijkt u het eens van hun kant. Wat doet het er uiteindelijk toe wie wint? Zo lang er maar geklikt wordt naar hun site. En hoe stimuleer je dat beter dan met een wedstrijd waarbij de meest populaire blog wint? Raadt u maar eens wat de totale waarde is van de blogruimte die ze bij ieder blogbericht krijgen.

Ik hoor u al komen. Omdat ik geen nominatie in de wacht sleepte, ben ik wat jaloers en verwoord ik dat maar op mijn blog (waar anders?). Dat mag u gerust denken. Met mijn 10 bezoekers per dag (dat heb ik net moeten opzoeken – want bezoekcijfers interesseren me geen zier) maakt een blog uit Timboektoe meer kans om genomineerd te worden dan deze. En dat vind ik een prettige gedachte. Dit is namelijk mijn plek. En niet de uwe. Mijn plek waar ik van tijd tot tijd onzin neerpen die ik wil delen met de wereld. Maar vooral met mezelf. Binnen 10 jaar. Of morgen. Als ik opnieuw wil weten hoe ik die lasagna maakte die ik per ongeluk ontdekte door leftovers op een donderdagavond in een ovenschaal te verzamelen. Die zoekfilter rechtsboven is namelijk verdomd handig. Dat heb ik nog geen enkel kookschrift voor me zien doen.
De erkenning -die gepaard gaat met een houten trofee-,  laat ik met andere woorden aan me passeren. Ik ben immers blij met wat deze blog is. Een plaats waar ik volledig pretentieus mijn ding mee kan doen. Een plek waar ik schrijf om te schrijven. Dat die gelezen wordt door toch wel 10 mensen (wie zijn die overigens?) is mooi meegenomen, maar geen vereiste.

Vandaar;

Aan de organisatoren van de Blog Awards; jammer dat iets persoonlijks als bloggen verheven wordt tot een wedstrijd waarbij het aantal lezers bepaalt wat goed en wat slecht is. Een professionele jury die zich ver van de online’o'sphere bevindt, zou dat beter kunnen. Een jury bestaande uit experts uit het veld van de categorieën waarin blogs verdeeld zijn.
Zo lang zij niet oordelen: moest ik ooit (ongetwijfeld per ongeluk) genomineerd worden, dan trek ik bij deze alvast mijn kandidatuur in. Ik zou het graag houden bij mijn 10 lezers en deze bedienen van onzin. Die ik vooral voor mezelf schrijf.

(Aan alle winnaars en genomineerden; oprechte proficiat. Ik hoop dat de erkenning u blij maakt. Ik zal alvast uw blog er niet meer of minder door lezen.)

Related posts:

Nieuwe wet op cookies: privacy gegarandeerd. Hoera of bummer? Boodschap aan @kenvanroose: the paradox of choice Vlaanderen, waar doppen makkelijker is dan ondernemen

Koninginnehapje heeft eigenlijk weinig weg van een ‘decadent feestmaal’. Het is zo makkelijk, goedkoop en na 2 dagen nog steeds overheerlijk. Dit koninginnehapje met kip, kerrie en selder is een bijzondere variant. Een nostalgisch feestmaal, quoi!

Ingrediënten voor 2 personen

• 2 kippenfilets
  
• 1 kleine groene selder
• 1 grote ui
• 1 (stoof)appel
• 250 ml room
• Blikje geconcentreerde tomatenpasta
• Snufje bloem
• Kippenkruiden
• Kerrie

How to

1. Snij het kippenvlees in blokjes en hak uien en selder fijn.
2. Fruit ui en selder lichtjes aan in de hete boter en pers daarover het lookteentje uit.
3. Voeg de geschilde, ontpitte en in blokjes gesneden appel toe en laat even meestoven.
4. Leg alle groenten op een hoopje aan de ene kant van de pan en bak de kip aan de andere kant van de pan tot 3/4de doorbakken vlees.
5. Bestuif met bloem, kippenrkuiden en kerrie, draai het vuur lager en roer er de tomatenpuree en de room door.
6. Laat alles nog ca 5′ doorwarmen en indikken.
7. Kruid met peper en zout en schep over warme bladerdeegpasteitjes.

Related posts:

Quiche met oesterzwammen en geitenkaas

Ik krijg al eens graag een cadeau. Een pakje emotie. Ik heb niets nodig, dus zijn cadeaus vooral leuk om de emotie die ze veroorzaken. Zoals die keer dat ik tranen had van het lachen toen mijn beste vriendin me een pot augurken op sterk water van 365 gaf voor mijn verjaardag.
Of die keer dat ik tranen in mijn ogen had van geluk toen ik vliegtuigtickets naar China kreeg (ook al was dat openstaande schuld).

Deze week stond een cadeau aan mijn voordeur. Rood inpakpapier met bolletjes en de cadeaugever kreeg ik er gratis bij! Het pakje opendoen was overbodig, want de gulle schenker vertelde zelf trots dat het een broodrooster was. ‘Een dure broodrooster. Ik zag hem, vond het een kweetnieoe toffe broodrooster en dus kocht ik hem voor je!’. Nu heb ik dus een broodrooster. Een tweede broodrooster. Maar wat hebben wij gelachen met die tweede broodrooster. Van ‘wie koopt nu een broodrooster?’, ‘Laten we er wafels mee bakken’ tot ‘heeft je moeder nog een broodrooster nodig?’. Een topcadeau met andere woorden, ook al kan ik er weinig mee aanvangen.

Net omdat ik er weinig mee kan aanvangen, beslisten we gezamenlijk om de broodrooster opnieuw weg te schenken. Aan een gemeenschappelijke vriendin. Om haar ook aan het lachen te brengen. En misschien, heel misschien kan zij wel een broodrooster gebruiken. Het is immers een kweetnieoe toffe broodrooster!

Het leven is geven en nemen. En meer nemen dan geven. Tenzij het om broodroosters gaat. Die moet je vooral geven.

Mijn favoriete oefenmodel tijdens het eerste kappersjaar.

Ik ben een quitter.
Muziekschool, turnschool, balletles, tennisles.. Allemaal hobby’s die ik ooit begon (de een onder wat meer ouderlijke druk dan de ander), maar nooit afmaakte.

4 jaar geleden, toen ik nog een student was (lees: veel tijd had), had ik het impulsieve idee om eindelijk iets te doen met mijn fascinatie voor haar en mijn afkeer van kappers. Ik schreef me in al mijn enthousiasme in voor een 3jarige kapperscursus.

Halverwege mijn eerste jaar zorgden enkele veel te kort/fout geknipte kapsel ervoor dat mijn spijsvertering meerdere dagen overhoop lag, de nefaste gevolgen daarvan op mijn enthousiasme kan je al raden.
Wat had ik toen zin om de knip/kapmantel aan de haak te hangen. Maar je kan geen omelet maken zonder eieren te breken, dus zette ik door. Op het einde van dat eerste jaar (dat ik succesvol afrondde) keek ik met zoveel trots terug op wat ik ik geleerd had. Van geen schaar durven vasthouden tot in staat zijn om een eenvoudige coupe te knippen, te kleuren en te brushen. Op dat eigenste moment beloofde ik mezelf -in tegenstelling tot vroeger- om niet op te geven.

Met deze uitdaging stapte ik het tweede jaar in. Een niet onbelangrijke wijziging gedurende mijn tweede semester: ik was afgestudeerd en stapte het werkleven in. Maar van veel hooi op je vork nemen, gaat een mens niet dood. Dus stapte ik iedere maandag om 9u de deur uit om die pas om 22u30 terug te openen. Met honger uiteraard. Maar dat hield me niet tegen en ik rondde mijn tweede jaar af met 76%.

September 2011. Ik was klaar om het 3de en dus allerlaatste kappersjaar aan te vatten. Maar dat was buiten mijn onderwijsinstelling gerekend. Een week voor de aanvang van de lessen kreeg ik telefoon dat er te weinig kandidaten (lees: afgestudeerden) waren en dat het 3de jaar geannuleerd werd. Pijnlijk nieuws. Ik werd gedwongen om een jaar over te slaan.

September 2012. Het moment om te beslissen of ik mijn laatste jaar zou afmaken of zou verdergaan met naailessen die ik dat vorige jaar had opgestart ter vervanging van mijn kapperslessen. Ik besloot om beiden voort te zetten.
Mijn enthousiasme was met de tijd geslonken, maar ik herinnerde mezelf aan de belofte die ik mezelf deed op het einde van het eerste jaar.
De eerste lesmaanden liepen niet van een leien dakje; een jaar niet wekelijks bezig zijn met knippen/kleuren… zorgde voor een achterstand op mijn lesgenoten. En dan kwam de gedachte: zou ik niet beter stoppen?

And here we are we now… De laatste lessen van het 6de en tevens aller allerlaatste semester van mijn kappersopleiding. Een semester waarin we voor de laatste maal focussen op snit (my favorite part!). Dat semester wordt afgerond op 11 juni met een 8u durend examen voor een professionele jury. Een jury die zal beslissen of ik het waard ben om de titel ‘kapper’ te dragen.

Hopelijk kan ik dan de schooldeur definitief achter me toetrekken. Met een fles champagne in de ene hand en mijn diploma in de andere. Een diploma dat mogelijks een nieuwe deur kan openen: die van een kapperssalon.

Zeg nu nog eens dat ik een quitter ben.

(Deze post is voor mijn meest trouwe klant. De klant die bij de eerste snit 2 uur geduldig bleef zitten in de kappersstoel, die me al 3 jaar aanmoedigt om voort te zetten, en die straks mijn model zal zijn als ik de professionele jury moet overtuigen van mijn kwaliteiten. Mijn diploma draag ik nu al op aan jou.)

Wil jij mij helpen naar het diploma loodsen? Ik ben nog op zoek naar iemand voor een permanent + iemand die een volledige kleuring wil. Je mag plaatsnemen in mijn kappersstoel tijdens mijn laatste examens. Mail me! 

Related posts:

Officieel make-up artist / visagiste Vlaanderen, waar doppen makkelijker is dan ondernemen Over bevolkingsexplosies en watertekort

Belgie. Belgïe. België. Het wordt er niet makkelijker op met de Nederlandse taal en de internetbrowser was niet meer open zodat woordenlijst.org niet meer raadpleegbaar was.
Of het is een strikvraag om alle winkelbezoekers met een IQ van minder dan 70 uit de winkels te houden.

De motieven van de Match webmedewerker toen hij de online winkelzoeker bouwde, zullen we helaas nooit kennen.

Related posts:

Letter to the editor Over bevolkingsexplosies en watertekort Bureau debacle.

 INGREDIENTEN VOOR 1 TAART

Taartbodem

• 125 gr bloem
• 20cm
• 10 gr gist
• 20 gr suiker
• 20 gr boter
• 3 gr zout
• 0,5 dl melk (lauw)
• 1 ei

Pudding

• 1 pakje pudding (en alles wat je daarvoor nodig hebt; melk + suiker)

Glazuur

• 75 gr bloem
• 75 gr lichtbruine suiker
• 40 gr boter

How to

Taartbodem

• Meng de bloem en de suiker, doe het mengsel in een kom en maak een kuiltje in het midden.
• Strooi het zout een de zijkant.
• Strooi de gist in het kuiltje en ook de melk.
• Laat de gist oplossen in de melk.
• Voeg de boter en het ei toe .
• Meng de massa in de kom langzaam tot je een homogene massa krijgt en het deeg niet meer aan de bodem kleeft.
• Laat het deeg een 15 min rusten en rijzen

Pudding

• Maak de pudding zoals aangegeven op de verpakking
  

Glazuur

• De bloem, Cassonade Graeffe en boter goed mengen en samen kneden tot je knobbeltjes krijgt.

Alles samenvoegen 

• Bestrijk de bodem van de taartvorm met boter.
• Vul de taartbodem met het deeg en verspreid het deeg mooi over de taartvorm.
• Bedek met de pudding en het suikergarnituur.
• De taart dan bakken op 200°c gedurende 12 minuten.

Related posts:

Quiche met oesterzwammen en geitenkaas

The evolution:

1. Getting really good at hairdressing.
   I am still going to classes every week… still work in progress!
2. Cutting at least 50 male haircuts.
   Every week I cut the hair of 2 people. I am thinking of training myself on Saterday by cutting people’s hair at home. Or I’ll enroll in a traineeship at a hairdresser in Ghent. Since I love to cut men’s hair: Handsome men, do you have recommendations which Ghent based hairdresser you think is the best artist?
3. Practising sports once a week.
   Swimming twice a week? Check. I even bought a card with unlimited access to the pool. Damn I am so proud.
4. Sleeping under the stars? Not check. Waiting for spring.
5. Sleeping under the stars and leaving a message in a bottle? Not check. Waiting for spring.
6. Creating a huge world map with pins where I’ve travelled so far.
   I hazzzz it! Pinning all the places I went to was the most exciting thing I’ve done so far this year.
7. Not coloring my hair with orange henna? Blonde is my color for more than one year now. The longest period I stuck to one hair color!
8. Visiting Tomorrowland. I totally forget about this one and I don’t have tickets. I’ll postpone to next year!
9. Eating less rice / potatoes / bread. Check. Since I enrolled in bio vegetables service ‘De wassende maan’ I cook far more vegetarian (because their recipes are so delicious and above all: so easy). You can look-up some of the great recipes here.
10. Once a month visiting an uknown destination.
    I went a weekend to Antwerp / Brussels / Oudenbosch (NL). I went 10 days to Beijing / Shanghai and I just flew back from Warsaw. Lots of other destinations to come (I am thinking of Paris / NY / Egypt)
11. Visiting a world wonder.
    Chinese wall in October. Check.
12. Getting my haridresser’s diplome. I hope to achieve this one in June an I am still looking for people to practice! Drop me an e-mail if you’re interested.
13. Sewing/customizing at least of 1/3 of my clothes: I’ve customized 3 skirts / 5 dresses / 3 T-shirts / 1 pants.. I don’t think that is 1/3 of my ‘new’ clothes.  
14. No more tuna eating? Juk tuna.
15. Getting to know somebody from a country I don’t know; this one’s a hard nut to crack. Couchsurfing is not much of a sollution in Ghent. Ghent is definitely not attractive enough for travellers from Azerbeidzjan. That’s for sure!
16. I want to attend the entire Creativity World Forum or a TED conference abroad. Since the Creativity World Forum will be held in Rio this year, I should think of visiting Rio? Combining it with a new world wonder: Cristo Redentor?
17.  I wanted to get to know Brussels more: I should activate my Villo pass and take bicycle trips in this wonderful city (after a lazy period called winter)
    

    Au soleil Bxl.

18. Building a social media account with 3000 people/fans/tweeps… Still work in progress!
19. Throwing a great, but I mean really great, party for/with  a ridiculous reason and theme like a ‘The non-commitment – I am not getting married – freedom for everybody‘party.
    I threw the non-commitment party some months ago! It was legendary! Every guest will be able to confirm that.
20. Learning how to make nots like a real sailor. I bought the book and I am still looking for a heavy piece of rope. I am sure this will be a check by July!
    
21. Watching sunrise at the Blaarmeersen with a royal breakfast (including champaign & caviar): waiting for summer!
22. (re)Reading some of the fantastic novels from ‘The Big Read’ – top 100 BBC‘: hmmm must check this list more instead of just walking into the library and picking whatever book I find first.
23. Getting my driver’s license: this will be a huge fail. My theoretical driver’s license expired a week ago. That means no driving license for me this year. However I will celebrate this fact with another legendary party. The big ‘BOB party’. I won’t be driving home!
24. Posing for a photograph with at least 5 male police officers or army guys, because then I would finally have the impressing FB cover photo I am looking for.
    Not check.

Related posts:

24 to do’s in my 24th year August: Discovering Antwerp Cohen on

Ik ben een fan van taal, tenzij het op emoties aankomt. Dan word ik een wiskunde believer.
Liefde is dan ook geen werkwoord, maar een hoop semi-wiskundeformules ontdekte ik ettelijke uren geleden. Ik was nl. aan het nadenken (op zondag heb ik daar al eens tijd voor) over het hebben van tijd en het maken van tijd voor iemand. Stel dat je geen tijd hebt, maar iemand vraagt wel je tijd. Wat doe je dan?

Bond zonder naam leerde ons: waar een wil is, is een weg.
Als ik dat even in een wiskundige formule giet waarmee ik aan de slag kan gaan, bekom ik:

• Wil = weg
• Weg = wil
• Geen weg = geen wil

En als ik daarover nadenk is dat niet zo onlogisch. Waar een wil is, is een weg. Heb je geen tijd, maar wil je voor iemand wel tijd hebben, dan maak je tijd. Kan je geen tijd maken, dan is dat omdat je ook geen tijd wil hebben.

Liefde is geen werkwoord, maar een eenvoudige wiskundeformule. Man, wat hou ik van wiskunde!

Related posts:

Nieuwe wet op cookies: privacy gegarandeerd. Hoera of bummer? Boodschap aan @kenvanroose: the paradox of choice Vlaanderen, waar doppen makkelijker is dan ondernemen

But no clue how to keep their users

Related posts:

Great advertising: CM Belgium Confidence in advertising. The almighty internet

Beste Ken, graag geef ik je mijn uitgebreide punt over het programmeren van meerdere bands op eenzelfde moment. Omdat naast alle organisatorische redenen om een dergelijke beslissing te maken, het fenomeen ‘The paradox of choice‘ erbij komt kijken.
Barry Schwartz bestudeerde het al in 2005 en schreef er een geweldig boek over! En als je niet graag leest (maar dat kan ik me moeilijk voorstellen), valt zijn uiteenzetting ook te bekijken dankzij TED.

The paradox of choice, Ken, dat is het onbehaaglijke gevoel dat je diep in je darmen voelt

als je een keuze moet maken en je de rijkheid aan opties niet goed kan verteren. Zoals wanneer je in de supermarkt staat en je een keuze moet maken uit 109 soorten ontbijtgranen. Niet dat iemand die keuze ooit zou hoeven te maken in de ideale wereld, want ontbijtgranen zijn slecht voor de gezondheid. Maar je kent het fenomeen ongetwijfeld wel. Laat je je verleiden tot Special K om die extra kilo’s kwijt te raken (wat overigens nooit zal lukken tenzij je per dag enkel een pot ontbijtgranen eet en verder niets om na 10 jaar te constateren dat je enkele kilo’s kwijt bent en Diabetes type 2 rijk) of kies je voor Kellogs Frosted Flakes of neen, neem je Honey Pops? De keuze is aartsmoeilijk en zou nochtans net je leven moeten verrijken. Meneer Schwartz ondertitelde zijn boek met een reden ‘why more is less‘.

Over keuzeverlamming en bullshit

Ken, ik maak er geen geheim van dat ik dat grote bullshit vind. Keuzeverlamming. Ik geloof niet in keuzeverlamming. Ik geloof in angst. Angst voor foute keuzes. Moet je nou de keuze wegnemen of de angst? Pak je het probleem aan bij de wortels of bij de bladeren? (insert retorische vraag)

Jouw probleem is echter van een ander en nog interessanter kaliber.
Stel dat de keuzemogelijkheden worden aangereikt, maar maar niet alle keuzes gemaakt kunnen worden.
Tijdens Glimps heb je de keuze uit 77 bands op 13 locaties op 2 dagen. Wetende dat je slechts op 1 locatie tegelijkertijd kan zijn, wil dat zeggen dat er steeds een hele hoop opties ongewild wegvallen bij iedere keuze die je maakt.
Als je daar rationeel over nadenkt, zou dat de keuzeverlamming moeten helpen, neen? Less is more, zou Schwartz stellen. Je limiteert de keuze niet, maar maakt de keuzemogelijkheden minder vrij. Kies je voor optie A, dan vallen opties B, C en D ook onmiddellijk weg. Weg keuze!

We willen geen keuze, maar we willen ook niet dat we geen keuze hebben

Helaas zijn we geen rationele wezens.
Teveel keuze verlamt ons.
Keuze limiteren maar de verantwoordelijkheid daartoe bij het individu leggen, bedreigt ons (daar is je tweet een levend bewijs van).

Soms moeten we rationeel zijn, Ken. En bij keuzes maken, ben ik überrationeel. Ik maak graag keuzes. Hoe moeilijk die ook zijn en wat de consequenties er ook van zijn. Kiezen is immers verliezen, maar dat wil niet zeggen dat ik de (gelimiteerde of ongelimiteerde) keuze niet wil hebben. Kiezen is verliezen. Geen keuze hebben, is ook verliezen. Je beseft het alleen niet, want iemand anders maakte de keuze voor je.

Over deze ‘Boodschap aan @…’ rubriek

Op een heldere avond besloot ik om blogposts te gaan opdragen aan Tweeps.
Dagelijks passeren er nl. tweets over mijn scherm waarvan ik wisselend denk ‘je slaat de bal helemaal fout’ tot ‘had ik dat maar geschreven’. Omdat 140 tekens in veel gevallen een deugd is, maar in uitzonderlijke gevallen te weinig is, besluit ik dit stukje persoonlijke internetruimte van tijd tot tijd op te dragen aan een Twitteraar. @Kenvanroose is de eerste uitverkorene, omdat hij enthousiast was over dit idee. Of omdat hij goed kon doen alsof..

Related posts:

Liefde is geen werkwoord Nieuwe wet op cookies: privacy gegarandeerd. Hoera of bummer? De dag dat ik besloot ondernemer te worden. En spijt kreeg.